divendres, 28 de gener del 2011



En los mejores, e incluso en los peores momentos hay alguien o algo.
Por pequeño que parezca, aun que tan solo sea una cama, una canción, un animal.
Aun que sea tu madre que por supuesto siempre te ayuda en todo.
Tu padre, que aun que siempre está ocupado, a veces saca tiempo para abrazarte fuerte como un oso.

Aun que tus amigos esten estudiando y no puedan dedicarte unos minutos de su tiempo.
Aun que tus amigas esten demasiado ocupadas durmiendo.
Aun que a la novia de tu mejor amigo no le haga mucha gracia que sea eso, tu mejor amigo.

Siempre va haber alguien queriéndote.
Alguien que piensa que eres especial, grande, diferente, esencial.

Aun que a veces tengas una hermana pesada y enana que te quita tus cosas.
Que solo quiere ser un poco más como tu.

No debes olvidar que eres más que todo eso.
ÚNICA.


(Nunca has estado ni vas a estar sola. Siempre estoy aquí, aun que no lo parezca. Te quiero.)

dilluns, 3 de gener del 2011


Cuando se rompe un suspiro.

Se resquebraja y parece invisible, pero existe.

dilluns, 27 de desembre del 2010


Solo entonces te das cuenta de las cosas. Cuando estas apunto de caer en el abismo, al borde del precipicio que tu mismo has construido. Y aunque haya mil y una salidas, no encuentras ninguna.  En ese instante no sabes reaccionar. El cerebro se vuelve lento, cada vez más lento, la sangre deja de correr por tus venas y algo se rompe en tu esófago.

El esófago, el punto neurálgico del cuerpo humano. Más importante que cualquier otro. Que las manos, que el corazón, que el cerebelo (que nos aporta todo menos equilibrio). Ahí, justamente, es dónde se puede formar una bola gigante, un nudo que te impide hablar, respirar. Nada entra, ni sale.

Hay gente con tendencia a provocarnos esa sensación.
Hay situaciones con tendencia a provocarnos esa sensación.
Y, por encima de todo, esta el reloj que para el tiempo para que la caida precipicio abajo pueda ser visualizada a camara lenta.

divendres, 19 de novembre del 2010



Un cadell ha nascut en aquest món;
borda, bup-bup i miola, marrameu.
No és de color blau ni un gripau,
el felí caní, el nostre Gat i Gos.
Gat i Gos.
Gat i Gos.
Ben sol al món és el nostre
Gat i Gos.

Pels camins i per les ciutats,
cap bestiola no ha pogut caçar.
Han d'anar pertot arreu completament d'acord,
caminar ben junts per entonar la cançó.
Gat i Gos
Gat i Gos
Ben sol al món és el nostre
Gat i Gos.
Gat i Gos.
Gat i Gos.
Ben sol al món és el nostre

Gat i Gos.


dimarts, 9 de novembre del 2010

Gracias por los ánimos, los consejos. Pero de verdad, si te digo que no hace falta, déjalo. Parece que quieras todo lo contrario a lo que predicas. No entiendo cómo puedes decir eso. Gracias por escuchar cuando tengo cosas que decir. Gracias por hablar encima de mis palabras y por voltearlas como a ti te viene en gana.
No es necesario que te esfuerces, porque creo que ahora soy yo quien no quiere escuchar más. Y parece que todo se vuelva difuso y que mis nervios y mis preocupaciones, por si fueran pocos, necesitan comentarios de este tipo.
Gracias, gracias a todo esto. Y gracias por insinuarme que mi vida es una mierda.

Todo y con eso, sigo buscando el sentido irónico.