dimecres, 3 de juny del 2015

Però jo sóc una persona discursiva i ho necessito

A Els Amics de les Arts els preguntaven:

- ... si ens passés això a nosaltres, què faries tu per mi?

I ells no sabien què dir. Com tu. Mai saps què dir.

dimarts, 26 de maig del 2015

-

Me siento asustada. Desconcertada. Desordenada. Nerviosa. Indecisa. No sé qué quiero, ni qué necesito. Ni sé si pensar en el futuro me hace bien o me hace mal. Creo que no es el momento de tomar decisiones. No así, sintiendo miedo, desconcierto, desorden, nervios e indecisión. Definitivamente creo que no es el momento. Aunque mis pasos me delaten. Aunque mis palabras me delaten. Mis actos, mis gestos, mi expresión. Todos se están dando cuenta de que algo se cuece dentro de mí menos yo. Parece imposible, pero es irremediablemente cierto.

No sé si en algún momento me llegaré a dar cuenta de que mi vida es mía, y de que tengo que aprender a quererme primero para entender que alguien me pueda llegar a querer. Debo tomar distancia y estar conmigo, pero me da miedo que al volver todo lo que había acumulado se llegue a desvanecer. Una parte de mí me dice que la vida está llena de oportunidades y que yo, en el fondo muy fondo, soy una persona inconformista y decidia para lo que a mí y a mi entorno se refiere. Pero la otra no para de sollozar y de imaginarse todo lo que podría llegar a perder con solo decir un motivo real de por qué me siento así.

Quizás ha llegado el momento de buscar consejo en los desconocidos. Quizás no necesito consejos sino personas nuevas. Quizás tengo la decisión tomada pero soy una cobarde y no me atrevo a decirlo en voz alta. Quizás esté delirando y todo lo que llego a imaginar sean solo eso, imaginaciones, y que la vida es más simple de lo que yo me encabezo en idealizar.

Pero sé que estoy en lo cierto cuando no me culpo por ser así, y me respeto tal y como soy, con mis dudas y mis historias. Al menos algo he aprendido de estos episodios que suceden de vez en cuando. Me respeto pero no me entiendo. Entiendo mis dos mitades y estoy en parte contenta de que coexistan dentro de mí, así siempre tengo una doble opinión para todo, pero no soporto tener que situarme en un lado de la balanza y tener que decidir entre una o la otra.

Estoy pendiente de demasiadas cosas menos de lo que me pasa por dentro. Necesito sentarme o tumbarme o saltar o correr o bailar o dejar de pensar para luego analizar qué siento, por qué lo siento, y qué hacer para actuar teniendo en cuenta esos sentimientos.

Quiérome más. Más. (me lo pido por favor)

divendres, 15 de maig del 2015

Q U I É R O M E

Me he colado en tu vida hace muy poco, pero soy de esas palabras que vas a tardar en olvidar.

No sabes por qué he aparecido ahora, ni quién me ha traído hacia ti, ni tampoco sabes qué he venido a hacer con tu vida. Solo hay una respuesta para todas tus preguntas: DESORDENAR.

He venido a desordenar tu vida con todo lo que conlleva:
- Pienso colarme en tus sueños.
- Voy a hacerte temblar.
- Te traeré a alguien que te divierta de una forma en la que nunca habías creído poder disfrutar.
- Te enseñaré el verdadero significado de la palabra sexo (aunque ni siquiera te atrevas a pronunciarla de viva voz).
- Me voy a comer tus lágrimas por ti.
Pero tranquila, todavía no pienso decirte todo lo que voy a hacer por ti / contigo, no tendría gracia.

Sin pedir permiso. Sin pedir opiniones al respecto. Vas a ser tú y solo tú. Te vas a querer muchísimo, como nadie podrá hacer nunca. Tu vida es tuya y es hora de que lo aceptes y decidas hacer algo con ella. Algo de valor. De TU valor, no del valor impuesto por terceros ni leyes no escritas. Vas a quererte y a cuidarte a partir de hoy.

Vas a gritarle al mundo:

dissabte, 11 d’abril del 2015

¿Qué, sinó?

Vienen los colores pastel sin saber que me encantan estos colores. La calle no huele diferente, para qué te iba a mentir (?!), pero los colores han cambiado. No sabes las ganas que tengo de que vuelvas a verlos, algún día. Son esos colores tímidos, que se acercan y se dejar oler - aunque como te he dicho, no huelen diferente, ni siquiera huelen a nada - y te dejan con su no olor para todo el día.

Acecha la noche y se los lleva, ellos hacen como que no se quieren ir y se vuelven a mirarte justo antes de desaparecer, como solías hacer cuando te marchabas riendo calle abajo, justo antes de doblar la esquina. También ellos dejan su rastro y yo corro para alcanzarles siempre, siempre de verdad, pero es demasiado tarde, o demasiado lejos, o demasiado oscuro, o demasiado triste, es demasiado.

Nunca recuerdo que a la mañana siguiente regresan, Papá Sol los trae de la mano, y golpean a mi ventana como si nada hubiera pasado. Me encuentran inevitablemente con los ojos cerrados por el cansancio de aporrear la puerta de mis recuerdos sin poder entrar. Me encuentran inevitablemente temblando por haber olvidado el manto de las caricias. Me encuentran inevitablemente con los sueños desordenados y con toda una tribu de pesadillas rodeando mi almohada.

Pero me encuentran. De verdad que me encuentran. Me preguntan si sigo escriviviendo y yo me pregunto...

divendres, 7 de novembre del 2014

Lo que no es

Y no será jamás, es lo único que quisiéramos valorar. Palabras como volar, como soñar, como otras cosas que no haremos. Como escrivivir. Nadie nos ha enseñado a inventar palabras, no sé por qué será. Será que quieren hacernos creer que todo está inventado? Puede que sí, o puede que no. quién sabe. A lo mejor vamos a aprender a leer camisetas o anuncios publicitarios. Algún día nuestros hijos serán la mejor promoción de nuestras vidas.
A lo mejor llegará un día en que la educación no se cuele en mis ideas.
Ni en empezar bien, ni en no empezar.
En dejarnos llevar.

Hay alguien que se rie al otro lado de la mesa, preguntando por no sé quién para no sé qué. Para empezar. Bien. Empezar bien. Bien es empezar. Qué bien empezar. Pues no le veo la gracia.

Podría escribir lunes o martes, sólo escribo deprisa para evitar esos ruidos que no me interesan. Nadie sabe qué digo, qué pienso, qué pretendo.






¿Y QUÉ?