divendres, 16 de desembre del 2011

MIERDA! Me dije mientras pensaba que todo era una mierda. Mierda, mierda. Joder. Luego dejé de gritar histéricamente y de tirar las cosas al suelo para pensar. Y sólo se me ocurría... MIERDA! Luego pensé que la mierda huele mal, y al menos lo que a mi me sucedía no era como para vomitar. Relájate, pensé. Y lo hice y recapacité. Dejé de cagarme en los muertos de todo el mundo y perdoné a mis cositas por haberlas tirado al suelo. Es lo que tiene recapacitar, supongo. Empecé a trazar un plan. Dejando de lado la idea de que la recepcionista de la consulta es una estúpida y una ignorante, que mi dentista está en Perú y que se habían soltado tres brackets... vale no sacaba nada en claro. Podía ir y que la idiota esa me los sacara, pero claro, iba a tardar 3 horas porque evidentemente, ella no es ortodoncista. Tras preguntarme por qué coño había pagado tanto dinero si cuando necesitaba de sus servicios nadie podía atenderme, claro ahora me iban a decir que no había ni un doctor en toda la cuidad no?, al final decidí ir a la consulta y decirle a la tía esa:
-Perdona, és que ja se m'han caigut tres brackets i em poso molt nerviosa. Me'ls podries treure? Si tens temps i ho fas ràpit ara, que tinc pressa. Si vols vinc un altre dia.
I tardó 37 minutos. Pero me los acabó reponiendo, como yo quería. Eso sí, me lo hizo mal. Se me acaban de volver a caer. Me cago en! 

dijous, 15 de desembre del 2011

NO SABEN QUE ELS GUAPOS SOM ELS RAROS.
HO SAP TOTHOM, PERÒ NO HO DIU NINGÚ.
TAMPOC NO S'AGRADEN I TENEN COMPLEXES PER SER DIFERENTS.
I NO SABEN QUE ELS GUAPOS DESAFINEN, NO TENEN SWING I NO BALLEN BÉ.
TAMBÉ ES PREOCUPEN I TENEN PSICÒLEGS, I NO PASSA RES!

diumenge, 11 de desembre del 2011

Joder! Sento dir-te que no sé com ho suportes. No, en serio. No sé com ho fas. Com ho pots fer. Joder! No puc imaginar-m'ho. No puc imaginar com s'accepta una pèrdua, no puc imaginar com s'accepta una pèrdua, no puc imaginar com s'accepta una pèrdua, no puc ima... No puc imaginar-ho per més vegades que ho repeteixi. 
No sé com es fa. No sé com es sent. No sé com pots.
Ets tan increible, ets tant. 
Joder! 
Sento no poder dir-te aquestes coses, joder, no puc, joder joder joder merda.
Estic horrible quan ploro, no saps (bé, si ho saps) com odio que se m'embrutin les ulleres. Com odio els ulls empetitits per les ulleres. No saps com m'odio sense elles. Amb elles. No m'odio, no és això. Se'm tanquen els ulls i només tinc ganes de plorar més mentre suo més mentre tremolo més mentre moquejo més mentre se'm fa un nus a la gola, mentre se'm tanquen els ulls una altra vegada i ara a més em couen.
No sé com t'ho has pogut fer. Com ho continues fent. Joder, moltíssimes felicitats perquè ets genial. Perquè no ho podria haver fet millor, de veritat no t'enganyo, sóc massa dèbil. Jo no hagues pogut tirar endavant. I no et dic aquestes coses que realment penso per no fer-te pensar a tu que no pots, simplement perquè jo no podria.
Joder! M'explico com el cul. Perdona'm. T'estimo.

dijous, 20 d’octubre del 2011

Elegí un fondo de nubes para mi página porque quería sentirme como en el cielo.
No te extrañes si no lo he conseguido, si no lo consigues tú cuando revoloteas por aquí, perdido. Construí mi propio nido y te enseñe cómo hacer el tuyo.
A veces me acuerdo de tu pisito en el sexto de internet y me dejo caer como quien no quiere la cosa, y te busco entre líneas y estás ahí, en cada punto y coma. Y estáis los dos en cada acento. 
Me gustaría que supieras que en este cielo permanecéis unidos, que bien lo sabes, y que a veces olvidas. Me gustaría que en este cielo estuvieran todos aquellos a los que ya no puedo ver. Por una razón o por otra, eso que más da.
Pero si mi magia ya no te hace efecto... ¿cómo voy a continuar? no me dejes sola en este viento, porque no sé continuar. 
Voy a dejar que vueles libre siempre que lo necesites, vas a hacerlo porque quieres y también porque puedes. Pero no dudes que a menos de 6 segundos estaré por detrás, vigilando tu vuelo sigiloso y hambriento de soledad y reencuentros, vigilando un mal gesto, un desfallecimiento milimétrico.
Voy a ir a por ti a muerte, y vamos a volar juntas. Moveremos estrellas de sitio para crear nuestras propias constelaciones. A lo mejor mandaremos un mensaje lunar a los seres pequeñitos que nos esperan allí. Encontraremos a Principito y lo liberaremos de su cuento. Vamos a raptar todas las rosas para quitarles las espinas, sin rencor, sin mirar atrás.
Porque quiero decirte que en días como hoy, aunque no te vea y aunque llueva. Te quiero.